Carita dina Carpon

Carpon: Anggi Novia Dewi

Kumpulan carpon “Halis Pasir” méh hatam dua balikan dina waktu dua poé. Rebo Kemis. Hayang maluruh sing gemet, sastra nu ceuk anjeun éndah téh lebah mana? Tilu belas carpon ti Pa Us Tiarsa R., dibaca. Ti mimiti “Halis Pasir” nu nyaritakeun kaayaan di lembur singkur, nepi ka “Diantos di Sarayévo” nu nyaritakeun si kuring nu keur naék gondola di gawireun Gunung Alpen, Éropa. Ti nu basajan “Buah” nepi ka nu rékonstruksi “Karémbong Srangéngé” ceuk téori sastra téa mah. Cindekna, kataji pisan ku cara ngulinkeun basa jeung psikologis tokohna.

Tapi batan “Halis Pasir”, nu kokolébatan dina kongkolak téh mungguh halis anjeun baé. Halis nu nginjeumkeun bukuna. Halis kelir coklat semu beureum nu ngembat luhureun kongkolak panon anjeun nu seukeut lir panon heulang. Halis nu matak nambahan nyari mun anjeun keur embut. Halis anjeun, halis nu mantengkeun sagala rasa.

Maca gé teu nyalsé, da dina unggal lambar kumpulan carponna ngolébat imut anjeun. Dina unggal kalimahna aya hégak jeung ambekan anjeun. Anjeun ngajak ocon dina unggal spasi antar kecapna.

Lir carpon-carpon dina “Halis Pasir”, nu unggal kecapna nyidem mantra keur pamacana. Kedaling kecap anjeun gé lir mantra. Kedaling kecap tina haté niruk kana haté. Kecap nu matak ngagalura. Kecap nu mampuh nalimbengkeun rasa. Mungguh nyastra, mungguh nyusuk kana sukma.

Ayeuna Jumaah, rék mulangkeun buku kumpulan carpon “Halis Pasir” téh. Ceuk anjeun bukuna can réngsé dibaca. Naha atuh kalah diinjeumkeun ka kuring? Nu matak hayang geura mulangkeun. Bisi anjeun rék maca. Lian ti éta, teu bisa mungkir. Aya haté nu hayang geura patepung deui. Teuing haté anjeun mah. Teuing saupama duanana kétang!

Sapuluh menit deui ujian réngsé. Ujian téh kesel kacida teu siga sasarina. Naha karasa lila sotéh bari jeung nungguan anjeun kitu? Jaba ti tabuh tilu kénéh méga geus kulawu. Sieun kaburu breg hujan. Mapalérkeun haté, mukaan sms ti anjeun. Sabenerna mah dipahing pisan keur ujian muka sms téh, tapi salila pengawas teu nyahoeun mah, teu nanaon. Nyeh imut sorangan. “Tabuh satengah lima tiasa, Tétéh?” cenah. Kitu tungtung smsan jeung anjeun tadi beurang.

Pilimameniteun deui hujan kalah ngaheureuyan. Mimitina cluk-clak tuluy girimis nepika ngagebrét badag. Angin nyéot bakat ku tarik. Haté gegeremet. Nu dikedalkeun mah nun Gusti, mugia ieu hujan téh pinuh barokah. Tapi keukeuh, haté teu bisa mungkir. Hujan, naha anjeun teu nyaho di wayah? Apan kuring rék nohonan pasini. Nepungan anjeun.

Duh, jaba anjeun siga nu nganti-nganti deuih. Ngasms gé sabaraha kali pilimameniteun tepung téh. Téh, hujan. Antosan wé atuh nya dugi raat. Akang di jalan badé ka dinya. Engké tepang di payuneun kampus wé. Sms ti anjeun murudul.

Bél réngsé ujian disada. Kertas ujian dikumpulkeun, bari haté tagiwur. Lain tagiwur ku soal ujian nu hésé, tagiwur sabab anjeun pasti kahujanan.

Réngsé mikeun soal ka pengawas ujian, nungguan di kelas. Najan karék opat kali tepung, unggal rindat jeung polah anjeun nu basajan, mungguh ngait dina ati manteng dina angen. Kasebut langka, tepung opat kali sotéh lain dina jero waktu saminggu, tapi dina jero waktu tilu bulan. Tilu kali tepung saméméhna mah, taya nu ngolébat. Ngan sanggeus tepung nu kaopatkalina, aya nu nyusuk dina sukma.

Pédah sarua pamilon diskusi sastra antar kampus harita téh. Lawunganana unggal Ahad salila sabulan. Teu engeuh saméméhna mah. Wawanohan sotéh basa anjeun keur maca kumpulan sajak “Nu Nyusuk Dina Sukma” yasana Chyé Rétty Isnéndés. Geuning sarua resep sajak Chyé.

Bari nungguan nu tatahar mungkas acara, anjeun ngajak gunem. Nembrakkeun kapunjulan sastrana. Pogot puguh ngabandunganana. Asa éra parada sabab éléh pamanggih. Hanjakal, harita téh panungtungan lawungan sastra. 

Hapé disada, aya sms ti anjeun. Klik dibaca bari nyumput.

“Téh, abdi di payuneun kampus.”

“Di kelas kénéh, ngiuhan heula atuh ka tempat parkir, Kang. Engké tepang di dinya. Diantos sakedap.” walon kuring bari haté kacida bagjana.

Pengawas ujian kaluar, teu sirikna lumpat ka tempat parkir téh. Bari dina pipikiran mah kokolébatan waé pasemon, cara imut, sikep, jeung cara nyarita anjeun. Komo halis nu ngembat luhureun kongkolak panonna mah. Duuuh, mani hayang geura tepung. Hayang geura ningali halisna. Hayang geura mapalérkeun nu dulugdugdag dina haté.

Barang tepung, awak nu jangkung téh katingali cipruk. Buuk nu kelir coklat semu beureum wé nu teu baseuh téh. Anjeun maké sendal capit paranti ka gunung, dicalana panjang jeans hideung, maké kaos laju dijékét hideung. Résléting jékétna dibukakeun. Jam tangan hideung nolol dina pigeulangna. Mantes jeung nyari wé katingalina da pakulitana bodas ti dituna. Ari waktuna embut panonna rada sipit. Mungguh matak niruk kana jajantung. Naha anjeun nyaho, yén aya nu sok maling neuteup bulu halisna?

Langit beuki surak, émprak ku cai hujan. Réma teuing ku tiis kacida lir dibulen salju basa song sasalaman téh. Komo basa cegna pisan mah. Tiis, lir carpon “Salju dina Bulu Panon”. Rasa nu dianteurkeun tina réma anjeun susulusup laun-laun kana haté. Éndah téh.

Ti dinya, mimiti teu wasa ningali halis anjeun deui. Halis nu mun diteuteup téh geus karuhan matak ngageterkeun saalam sukma. Ku ngadangu anjeun nu keur cacarita gé, geus aya nu gegeleseran dina haté siga keur maén sky dina jukut és nu dicaritakeun ku Pa Us Tiarsa dina carpon “Diantos di Sarayévo”. Teuing naon eusining gunem anjeun, da ieu pangacian kabur tiheula ninggalkeun dununganana.

Bohong mun anjeun teu ngarasa hal anu sarua téh. Da geuning sanggeus nampa buku, anjeun teu terus mulang. Kalah méré hiji amplop eusi naskah carpon tuluy ngajak nganteurkeun balik. Anjeun ngasongkeun hélem. Hélem ditampa, bari keukeuh teu wani neuteup anjeun.

Clé tukangeun anjeun. Ceg, réma nyekelan kana cangkéng anjeun. Biur, meulah hujan nu kari miripisna. Moal dicaritakeun sagemblengna, naon nu digunemkeun antara haté jeung haté nalika meulah jalan layang Pasopati. Moal dicaritakeun sagemblengna, naon anu dipilampah antara réma jeung cekelanana nalika cai hujan beuki rembes kana sela-sela haté.

“Ati-ati Téh, padahal maghrib heula tadi téh.” Sms ti anjeun basa geus nepi di imah kuring daérah Cicadas. Hujan nu sakitu keur séahna milu ngémprakan ieu rasa. Hawa banget tiis tapi dina jero dada aya cahya nu sanajan kakalicesan, karasana mungguh haneut.

Anjeun nyaho, moal ku saha deui diropéana carpon téh. Pancén téh pan narima naskah jeung milah-milah mana nu alus pikeun naék citak. Nepi ka wanci tengah peuting maca naskah carpon ti anjeun téh. Dibaca sababaraha kali balikan sina bener ébréh maksud nu nyamuni téh. Naskah carpon nu sanggeus ditalungtik makna kecap-kecapna, matak héhéaban panas kana awak. Naskah carpon nu ceuk pamanggih sapribadieun mah, sastrana éstu hirup dina unggal kecapna. Gaya basana ngaharib-harib gaya Pa Us Tiarsa dina “Goong Kaimpi Totos”.

Naskah carpon nu mundut pamuseur pikiran. Naskah carpon nu boh caritana boh tokohna, sanggeus dipikir sabaraha kali balikan, asa sarua jeung nu keur karandapan. Hiji carita ngeunaan lalaki nu keur nganti-nganti jawaban “muhun” ti hiji wanoja.

Moal diropéa, geus wé langsung dibikeun sagemblengna naskah téh ka rapat rédaksi isuk. Inggis ngurangan eusina.

 Naskah bacaeun numpuk kénéh. Panon geus beurat kacida. Isuk, Saptu téh rapat rédaksi majalah mahasiswa. Kudu geus sadia naskah nu dipilih keur naék citak jeung alesan naon punjulna. Deadline! Majalah mahasiswa kudu maneuh medal Salasa awal bulan.

“Naskah carponna tos diaos? Kumaha tiasa ditampi?” Sms ti anjeun basa panon geus reupreupan. Dumadakan cénghar deui.

Uleng mikir salila-lila, dibales kieu, “atos. Upami ieu carita pondok luyu saur rapat rédaksi énjing, sareng tiasa naék citak, hartosna baris aya carita panjang. Diantos wé engké kaputusanana édisi Salasa payun.”

Haté banget kebek ku kabungah. Bawirasa geus dikirim smsna mah, haté asa reugreug. Asa reueus ka diri sorangan pédah bisa malikkeun kapanasaran keur anjeun kalawan merenah. Keun antep sina teu bisa saré!

Hapé disada deui, “mugia laksana, tiasa ditampi. Sabab trésna téh lain ngan kudu dihirupkeun dina alam ciciptan, tapi mungguh kudu dihuripkeun dina kanyataan.”

Teu ieuh dijawab deui, ngan dina lambaran haté, mimiti aya bubuka pikeun hiji carita. Carita nu nganti disorang. Carita nu pasti éndah pikeun nu ngalalampahna.

Mujahidin, Februari 2011

Haturan “Halis Pasir”

Midang dina Manglé, 2402 (6 November-12 Desember 2012) Kaca 20